Het verhaal van Karin (Verzorgende IG)

Landgoed Willibrordus, 1976. Karin (17 jaar) begint aan haar eerste werkdag als vakantiewerker. De plek is niet onbekend; haar vader werkt er al zolang ze zich kan herinneren. Met een geel karretje brengt hij van alles rond over het uitgestrekte terrein: boodschappen, eten, wasgoed. Hij wordt ‘gelerijer’ genoemd. Karin moet lachen bij de herinnering aan vroeger, dat ze weleens met haar vader meeging om te helpen. Prachtig vond ze dat.

Karin is niet zenuwachtig. Ze kent het landgoed. Trouwens, haar broers en zus werken er ook. Zonder aarzelen fietst ze het voor haar zo bekende terrein op. Wat Karin dan nog niet weet, is dat ze de vijftig jaar daarna werkzaam zal blijven op het landgoed. Op verschillende afdelingen, in verschillende hoedanigheden. Maar altijd als de kordate, vastberaden en positieve vrouw die ze is.   

Meer dan alleen schoonmaakwerk
Die eerste dagen vliegt Karin door het werk en na een week wordt ze gevraagd voor de schoonmaakdienst. Ze twijfelt geen moment en ruilt haar zomerbaantje in voor een vaste aanstelling op de gesloten afdeling Jozef B. Karin blijkt een talent te hebben voor het inschatten van situaties en de-escaleren. Al snel doet ze meer dan alleen schoonmaakwerk. “Dat deed je gewoon", blikt Karin terug. “Zo schoot ik een keer te hulp toen een cliënt een lamp kapotsloeg. En als de dagdienst niet op tijd was om de nachtdienst af te lossen, startte ik met de cliënten alvast de dag op.”  

Prima op haar plek  
Karin ontdekt dat de zorg wel eens haar roeping kan zijn. Ze doet het goed en dat wordt opgemerkt. Haar collega verpleegkundige stelt voor dat ze een opleiding gaat doen, maar dat ziet Karin niet zitten. "Ik heb dyslexie en was nog zo jong. Trouwens, ik voelde me helemaal onderdeel van het team, dus ik zat prima op mijn plek.” Karin werkt tot 1994 bij de schoonmaakdienst, totdat ze als verpleegassistent bij paviljoen Jozef 1 komt te werken. In deze rol ondersteunt ze de verpleegkundigen bij de dagelijkse zorg van de cliënten. Van kleding wassen, vouwen en rondbrengen tot de tafels dekken, afwassen en helpen bij het aankleden en eten.  

Altijd een stapje extra 
En meer. Want wie Karin een beetje kent, weet dat ze zich niet laat beperken door een functietitel. Ze staat bekend als de betrokken collega die altijd een stapje extra doet voor cliënten. Een wandeling, een spelletje, een praatje. Daarbij is ze ook duidelijk, direct en altijd eerlijk. Dankzij die persoonlijke benadering bouwt ze een hechte band op met de cliënten en wordt er over en weer veel gedeeld. Want zoals Karin zegt: als je open naar hen bent, dan zijn ze dat ook naar jou. “Ik heb hen ook verteld over mijn eigen ervaringen. Waarom zou je alles voor je houden? We zijn allemaal mens. En eerlijk gezegd: ik zou niet anders kunnen.”  

Diploma en nieuwe werkplek  
In 2001 begint Karin alsnog, na wat aanmoediging van haar teamleider, aan een opleiding tot verzorgende niveau 3 IG. Datzelfde jaar haalt ze haar diploma. Karin gaat werken in de kleine appartementen op het landgoed. Ze blijft zich ontwikkelen en leert verschillende plekken op het terrein kennen. Ze werkt een periode bij verschillende locaties, zoals de plantenkas, de dierentuin en de centrale keuken. Uiteindelijk vindt ze haar plek bij de Kliniek Autisme. Het werk komt haar weer toe en ze geniet iedere dag van het contact met de cliënten. Bij de Kliniek Autisme werkt Karin tot haar pensioen in augustus 2026. Precies vijftig jaar nadat ze voor het eerst als vakantiewerker voet zette op het landgoed.  

Afscheid 
Het afscheid van haar vertrouwde werkomgeving laat Karin niet onverschillig. Ondanks dat ze officieel al met vakantie is, komt ze nog geregeld naar de kliniek voor ‘een koppie’ met collega’s en cliënten. Zo kan ze stukje bij beetje loslaten wat vijftig jaar haar normaal was. “Als ik het over moest doen, zou ik het precies zo doen”, zegt ze. “Ik heb veel gezien. Mooie en verdrietige dingen meegemaakt, mensen zien komen en gaan, soms ook afscheid moeten nemen. Ik ben er trots op dat ik al die tijd voor mensen van betekenis kon zijn." Karin is bescheiden, maar beseft dat vijftig jaar dienstverband best bijzonder is. Haar advies: “Wees nieuwsgierig, doe veel verschillende dingen en blijf jezelf uitdagen. Dan hou je het een aardig tijdje vol!"